In onze samenleving wordt ons vaak geleerd dat geluk, rust en vrede buiten onszelf te vinden zijn. We zoeken ze in bezit, relaties, status, succes, verdoving, afleiding of in de hoop dat de wereld ooit zal veranderen. Maar de wereld is voortdurend in beweging; de wereld is een proces. Zij kent schoonheid en liefde, maar ook verlies, conflict, onzekerheid en vergankelijkheid. Wie innerlijke vrede afhankelijk maakt van een wereld die nooit stilstaat, zal die vrede steeds opnieuw verliezen.
En wie leeft in een proces dat voortdurend verandert, zal nooit blijvende vrede vinden door de omstandigheden te willen beheersen. Juist het verlangen naar volledige controle over een dynamische werkelijkheid vormt vaak de bron van innerlijke onrust.
In Het Fractaal Denkraam en Entanglement van het IK onderzoek ik de gedachte dat veel van ons lijden ontstaat doordat het IK zich voortdurend identificeert met de buitenwereld en haar omstandigheden. Het IK verlangt naar controle over een werkelijkheid die zich juist kenmerkt door voortdurende verandering.
Vanuit het principe van schaalrelativiteit zijn zowel het individu als de mondiale samenleving dynamische processen. Fractaal gezien verschillen zij niet zozeer in organisatie, maar in schaal. Dezelfde patronen van verbinding, conflict, groei, samenwerking en desintegratie kunnen zich op verschillende niveaus herhalen. Hoewel een individu klein lijkt ten opzichte van de wereld, beïnvloeden beide elkaar voortdurend. De innerlijke processen van mensen vormen samen maatschappelijke processen, terwijl maatschappelijke ontwikkelingen op hun beurt weer het innerlijke leven van individuen beïnvloeden.
Innerlijke vrede ontstaat daarom niet wanneer de wereld zich aanpast aan onze verlangens, maar wanneer wij de processen van het IK leren observeren zonder er volledig door te worden meegesleept. De wereld blijft dezelfde, maar de relatie die wij ermee hebben kan fundamenteel veranderen.
Vanuit dit perspectief is vrede geen eigenschap van de wereld zelf, maar een ervaring die ontstaat in de relatie tussen bewustzijn en werkelijkheid. De wereld hoeft niet vredig te zijn om innerlijke vrede te kunnen ervaren. Juist wanneer bewustzijn zich minder vereenzelvigt met de voortdurende beweging van het IK, ontstaat ruimte voor acceptatie, helderheid en verbondenheid.
Misschien is innerlijke vrede daarom niet de afwezigheid van chaos, maar het vermogen om te midden van die chaos verbonden te blijven met datgene wat in ons niet voortdurend hoeft te vechten, te controleren of te vluchten.
De wereld en onze omstandigheden zullen altijd veranderen. De vraag is niet of de wereld ooit vrede brengt, maar of wij leren in vrede met die veranderende wereld te leven.
Maak jouw eigen website met JouwWeb