Liefde kent vele vormen: liefde voor jezelf, voor een partner, voor kinderen, voor ouders, voor de natuur, voor de mensheid en voor het goddelijke. Vanuit een evolutionair perspectief lijken al deze vormen een functie te hebben gehad in het vergroten van de overlevingskansen van zowel het individu als de groep.
Daarmee wordt liefde door mij niet gereduceerd tot een biologisch mechanisme. Integendeel. Juist het besef dat liefde zo'n fundamentele rol speelt in het ontstaan en voortbestaan van complexe samenlevingen laat zien hoe essentieel zij is.
Een samenleving waarin onderlinge verbondenheid en zorg voor elkaar afnemen, wordt kwetsbaarder voor verdeeldheid en verval. Een samenleving waarin mensen verantwoordelijkheid nemen voor elkaar, hun omgeving en toekomstige generaties, heeft juist meer kans om zich duurzaam te ontwikkelen en te overleven.
Liefde is daarom niet alleen een persoonlijk gevoel of een emotie, maar ook een organiserende kracht die samenhang creëert binnen levende systemen.
Te vaak lijken zowel de lokale als de mondiale politiek dat uit het oog te verliezen. Menselijkheid en de leefomgeving dreigen dan ondergeschikt te worden aan statistieken, economische modellen en de strijd om macht. Terwijl juist de kwaliteit van onze onderlinge verbondenheid uiteindelijk bepaalt hoe sterk een samenleving werkelijk is en hoe wij als soort en misschien zelfs als planeet kunnen voortbestaan.
Maak jouw eigen website met JouwWeb