Leven is een uitdrukking van materie die door miljarden jaren evolutie bewust is geworden van zichzelf. Wanneer we naar onszelf kijken, zien we vaak een individu. Een afzonderlijk wezen met een naam, een geschiedenis en een identiteit. Maar vanuit een groter perspectief zijn wij het resultaat van een proces dat miljarden jaren geleden begon.
De atomen waaruit ons lichaam bestaat, zijn gevormd in sterren. Die materie organiseerde zich tot steeds complexere structuren, totdat er leven ontstond. En uit dat leven ontstond uiteindelijk het vermogen om waar te nemen, te voelen, te denken en vragen te stellen over het eigen bestaan.
Misschien is bewustzijn daarom geen uitzondering op de natuur, maar een fractale voortzetting ervan: een patroon dat zich op een nieuwe schaal opnieuw organiseert en zichtbaar wordt. Wat op menselijke schaal een onvoorstelbaar toeval lijkt, kan op de schaal van oneindigheid een natuurlijk gevolg zijn van de mogelijkheden die in het universum besloten liggen. In die zin zijn wij niet los van de kosmos. Wij zijn de kosmos die, via het leven, zichzelf waarneemt.
En dan ontstaat misschien een nog diepere vraag. Waaruit is onze schaal van werkelijkheid ontstaan die wij het universum noemen? Uit werkelijk niets? Of uit een andere schaal van werkelijkheid die voor ons verschijnt als niets, omdat wij haar niet kunnen waarnemen.
Misschien is wat wij "niets" noemen niet de afwezigheid van bestaan, maar de grens van ons begrip en onze waarneming.
Maak jouw eigen website met JouwWeb