MATERIE & ANTIMATERIE

EEN ANDERE KIJK OP ANNIHILATIE, ASYMMETRIE EN EMERGENTIE

Materie en antimaterie behoren tot de meest intrigerende verschijnselen binnen de natuurkunde. Wanneer materie en antimaterie elkaar ontmoeten, kunnen zij annihileren. De oorspronkelijke deeltjes verdwijnen daarbij, terwijl energie en andere fysische grootheden in andere vormen verdergaan. Maar kunnen we dit proces ook anders bekijken?

Het Fractaal Denkraam onderzoekt de mogelijkheid dat wat wij op één schaal als verdwijning beschrijven, op een dieper niveau kan worden gezien als een overgang naar een andere manifestatie. Vanuit deze gedachte wordt gekeken naar materie en antimaterie, hun asymmetrie en de mogelijkheid dat vergelijkbare patronen van differentiatie en emergentie zich op verschillende schaalniveaus van werkelijkheid herhalen.

Waarom bestaat er meer materie dan antimaterie?

Volgens onze huidige kennis zouden materie en antimaterie in het vroege universum bijna in gelijke hoeveelheden moeten zijn ontstaan. Toch bestaat onze kosmos vrijwel volledig uit materie. We weten dat materie en antimaterie niet in alle omstandigheden exact hetzelfde gedrag vertonen. Toch is nog niet volledig verklaard waarom de materie uiteindelijk zo sterk de overhand kreeg.

Waarom bleef er materie over?

Die vraag vormt het vertrekpunt van de paper Materie & Antimaterie. 

Annihilatie: verdwijning of overgang?

Wanneer een deeltje en zijn antideeltje elkaar ontmoeten, kunnen zij annihileren. De oorspronkelijke deeltjes verdwijnen, maar het proces eindigt niet in niets. Er kunnen bijvoorbeeld fotonen ontstaan. Het Fractaal Denkraam stelt daarom een andere vraag:

Is annihilatie werkelijk een opheffing, of is het een overgang van de ene manifestatie naar een andere?

De paper Materie & Antimaterie onderzoekt deze mogelijkheid zonder de bestaande natuurkundige beschrijving van annihilatie te vervangen.

Een patroon dat zich mogelijk herhaalt

Binnen het Fractaal Denkraam betekent fractaal niet dat dezelfde objecten op iedere schaal terugkomen. Het gaat om de mogelijkheid dat vergelijkbare relationele patronen zich op verschillende schalen herhalen. Twee verschillende toestanden kunnen een relatie aangaan, waarna een nieuwe manifestatie ontstaat.

Dat patroon kan op microschaal zichtbaar zijn bij materie en antimaterie, maar wordt binnen het model ook onderzocht als mogelijk patroon bij grotere schaalovergangen en emergentie. Het Fractaal Denkraam onderzoekt deze gedachte onder andere in relatie tot zwarte gaten, de oerknal en het ontstaan van ruimte-tijd.

Niet dezelfde vorm, maar mogelijk een vergelijkbare organisatie van het proces.

 

Van antwoord naar onderzoeksvraag

Het Fractaal Denkraam beweert niet dat materie en antimaterie afkomstig zijn uit verschillende schaalruimten. Ook wordt niet beweerd dat annihilatie daadwerkelijk een overgang tussen ontologische schalen is. Het Fractaal Denkraam stelt deze mogelijkheden als vragen.

Kunnen verschillen tussen materie en antimaterie onderdeel zijn van een groter differentiatieproces? Kunnen dergelijke patronen zich op verschillende schaalniveaus herhalen? En kunnen toekomstige waarnemingen onderscheid maken tussen deze hypothese en bestaande verklaringen?

Het doel is niet om vooraf te bepalen hoe de werkelijkheid moet zijn, maar om te onderzoeken welke nieuwe vragen ontstaan wanneer we werkelijkheid schaalrelatief bekijken.

Verder Lezen?

Wilt u zich verder verdiepen in materie, antimaterie, annihilatie en de mogelijke fractale herhaling van emergentie?

Lees dan de volledige paper Materie en antimaterie.

Theory of Everything

Hoewel Het Fractaal Denkraam op coherente wijze toepasbaar lijkt binnen uiteenlopende disciplines, pretendeert het niet de ultieme 'Theory of Everything' te zijn. Het model claimt niet alle fundamentele vragen over werkelijkheid definitief te beantwoorden of bestaande wetenschappelijke theorieën te vervangen.

Het biedt een filosofisch-ontologisch interpretatiekader waarmee verschijnselen uit verschillende kennisgebieden vanuit dezelfde organiserende principes kunnen worden benaderd. Juist deze brede toepasbaarheid maakt het model interessant. Wanneer één interpretatiekader op consistente wijze nieuwe inzichten en samenhang kan bieden binnen disciplines als kosmologie, bewustzijn, biologie, psychologie, economie, geschiedenis, en complexiteit, verdient het volgens Het Fractaal Denkraam serieuze filosofische en wetenschappelijke aandacht.

De waarde van het model ligt daarom niet in het claimen van de uiteindelijke waarheid, maar in de vraag of het een vruchtbaar denkkader biedt dat nieuwe perspectieven opent en bestaande kennis op een samenhangende wijze met elkaar kan verbinden.